Fear City (1984)

Ferrara houdt duidlijk van Hitchcock en DePalma maar is daarnaast ook stevig beïnvloed door een hele sloot Italiaanse genrefilmers. Qua ranzig New York Sfeertje van voordat het een getto voor rijkelui werd zit het wel goed. Neonverlichting, sexclubs en straatjes die betere tijden hebben gekend. Het is alleen jammer dat het verhaaltje bijlange na niet zo boeit als de setting en Ferrara dat niet overboord durfde te zetten. Het plotje had ook nog best en tikkie ranziger gekund. Maar de film verdient op basis van de sfeer een dikke voldoende.

Een hybride waarin vanalles in de mix lijkt gegooid dat in de jaren voordien enig succes heeft gekend. Wat mij betreft, herken ik elementen van de Taxi Driver gespletenheid, gezellige misdaadfilms waar al eens een pasta pomodoro op tafel komt, Bruce Lee gekte, Raging Bull, exploitation, Hitchcock … en dat alles overgoten met een noir sausje.

Voor dat laatste geldt dan het gebruik van licht en schaduw in bepaalde scenes: de vertrouwde schaduwpatronen van lamellen, de scene met het pulserende licht in de motelkamer, Tom Berenger in low key belichting wanneer het af en toe uitkomt. Tom Berenger heeft als hoofdpersonage een echt noir profiel. Hij zoekt naar een balans in zichzelf en natuurlijk wordt hij achtervolgd door trauma’s uit het verleden.
De rol van de politie is dan weer een lachtertje. Billy Dee Williams heeft veel noten op zijn zang maar kan geen rol van betekenis spelen, komt overal te laat. Een belangrijk element in dit verhaal waarin Tom Berenger er uiteindelijk quasi alleen voorstaat, enkel aangestuurd door een godfather.
De meisjes van vertier, met Melanie Griffith op kop, worden veelvuldig topless in beeld gebracht. De camera neemt telkens z’n tijd hiervoor. Het begint al met de opening van de film waarin Melanie Griffith de draad lijkt op te nemen waar Rita Hayworth net stopte in de noir klassieker Gilda (ze trekt net als Rita eerst nog een lange handschoen uit om dan vervolgens toch volledig te strippen). Overigens zit er ook ergens een soort halfnaakte choreografie van de killer in de film. Dader en prooien: 2 polen op hetzelfde continuüm.

Door de nadruk op actie en gewelddadige spanning, en de schijnbare noodzaak om vrouwenlichamen telkens optimaal in beeld te brengen, rest er evenwel niet veel tijd voor uitdieping van de karakters. De film moet het vooral hebben van het visuele - wat op zich geen slecht punt is voor een film. Eén van de grote blikvangers is dan toch ook de groezelige maar in schreeuwerig neon gedompelde onderkant van New York begin jaren ‘80 als decor en symbool van het onontwarbare kluwen dat het leven is .

Dit zou meer een aflevering van een tv serie kunnen zijn dan een film. Ontzettend B natuurlijk ondanks de loftuitingen hier richting Ferrara..waarom eigenlijk? Vanwege die stripdansers, zonder billen, tieten en dijen een keer of tien achter elkaar? Met opzet veel in het donker opgenomen?? Altijd natte straten of het net geregend heeft? Overbelichting herhaaldelijk? Waardeloze acteurs? Ja ook Griffith en Beringer.

En het verhaal ? ...welk verhaal....

Pulp.

Waarom kijk je m dan?

Je brengt niks inhoudelijk in tegen mijn quote valt mij op. Ik voel alleen ergernis in je berichten over de pulp die je bekeken hebt. Zelf zeg ik trouwens nergens dat het een meesterwerk is maar ga ik wel in op de stijl. De film wordt door een aantal kenners getagd als neo noir, en laat noir nu een genre zijn dat me interesseert. Een film kan bagger zijn, maar kan toch nog steeds gestileerd zijn. Of vind jij van niet?

Overigens deel ik je conclusie rond de visuele ervaring (maar zover ben je misschien niet geraakt in m'n recensie). Wat je "tien lelijke wijven" betreft, is helaas je diep persoonlijke ervaring waarmee niemand je kan helpen. Probeer er toch maar een fijne zondag van te maken.

Ik had eerst The Good Shepherd op staan...wat een oninteressante oersaaie film, ...gestopt, toen zag ik"" Berenger...actie. Dus....

Een KEER of tien een stripshow"..ik was de komma vergeten.

Een slechte neo noir dan...eens??

Ik heb 'm 3 sterren gegeven. Niet echt goed maar ook niet bijzonder slecht. De stijlelementen geven me toch wel extra kijkplezier. Ferrara is bekend met de klassiekers dus het is ook niet dat hij zomaar wat doet.

De red light district wordt opgeschrikt door een serial killer die bovendien ook bedreven is in martial arts. Vreemde film, doet naar stijl toe wat aan een Italiaanse giallo denken maar dan met een Amerikaans B-film sausje. Behoorlijk sleazy film vond ik, die al van de eerste minuten inzoomt op de mooie kont van een strippende Melanie Griffith (kwijl), en verder meer dan genoeg bloot en bloed kent. Het klinkt allemaal indrukwekkender dan het eigenlijk is, want de baddie is kleurloos en het politiewerk is niks uitzonderlijks. De sfeer is sterker dan het plot, maar toch is deze film geen straf om uit te kijken.

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben.

Gezien op bluray van 101BlackLabel, tevens staat hier de uncut 97min versie op. Het zijn vooral scenes die langer doorlopen, waar ik alleen de langere nunchucks demonstratie boeiend vond.

Film speelt zich af in Ferrara's kenmerkende nachtmerrieachtige visie op New York City en duikt in de louche onderbuik van de stad in de jaren 80. Gefilmd op locatie in de louche kroegjes en lugubere steegjes van Times Square, vertelt deze neo-noir erotische thriller het verhaal van een sadistische moordenaar, bedreven in martial arts, die het heeft voorzien op strippers. Met in de hoofdrol Tom Berenger (Platoon), een nachtclubpromotor die connecties heeft met de Italiaanse maffia. Tevens een getraumatiseerd ex bokser die jaren terug zijn tegenstander in een coma sloeg en welke later overleed. Hij gaat persoonlijk op zoek naar de moordenaar. Ondertussen krijgt hij de gedreven politiechef Billy Dee Williams aka Lando, die het onderzoek leidt, op zijn dak omdat hij vermoedt dat Berenger meer informatie heeft over de zaak.

Verhaal wordt wat rommelig verteld en de karakters willen ook niet altijd boeien. Wel heerst er een fijne sfeer in het nachtleven van New York met zijn clubs, bars en felle neonborden. Een aantal prachtige shots, wat al begint vanuit de helikopter in het openingsshot, maar ook vanuit de auto van het nachtleven. Genoeg naakt te bewonderen met o.a natuurlijk de toen aantrekkelijke Melanie Griffith. De killer werd gespeeld door John Foster met een karate achtergrond. Verder zien we Michael Gazzo (Godfather part 2) als één van de club eigenaren.

Ik kan er niets aan doen alweer zo,n film van wat twijfelachtige zin die mij toch enorm goed vermaakt met alweer een heerlijke jazz soundtrack.het wat idiote strip gedoe van lang niet aantrekkelijke dames neem ik dan maar op de koop toe.