I Shot Andy Warhol (1996)

Waarschijnlijk heeft deze film zo`n laag gemiddelde omdat de hoofdpersoon ontzettend onsympathiek is. Maar verder is er helemaal niks mis met deze film. erg boeiend, dramatisch en ongewoon.

te gekke film! waar komt die slechte rating vandaan!? 0_o andy warhol fans? :-P vond andy te gek! ...plus het draaide om een ander personage welke op haar manier ook enorm boeiend was? (= TOCH EEN GOEDE FILM! nice

Een ongewone film maakt de film nog niet goed. Stomvervelend eigenlijk en ik snap al dat begrip ook niet, een kunstenaar feitelijk vermoorden. Gauw vergeten en dat zal me ook geen moeite kosten.

Wie heeft daar begrip voor dan? Ik vind deze Solanas echt een verschrikkelijk mens, maar dat maakt de film nog niet slecht. Een ander referentie kader dan altijd de moreel verantwoorde is ook wel eens interessant.

Je hebt een punt Querelle, maar de film overtuigde me in het geheel niet. Dat de film belicht wordt vanuit de dader, dat kan heel goed zijn. Maar ook het slachtoffer moet toch enigszins minstens duidelijk zijn en dat ontbrak volledig, imo.

Oorspronkelijk bedoeld als een documentaire maar de film werd meer dan een biografie over Valerie Solanas, maar nam een kijkje in het alledaagse leven van Andy Warhol plus de subcultuur en de mensen die hun leven met hem doorbrachten. En waar de levens van Solanas (die waarneembaar in onbalans was en gevaarlijk) en Warholt elkaar kruisten en hoe de eerste, op zoek naar roem, zich bij hem bemind wilde zien te maken. De productie liet tevens op een nostalgische wijze het New York anno eind jaren zestig zien. Een prikkelende, bedachtzame film; een soort dramatisch reallife tv programma.

Laag gemiddelde voor dit boeiende relaas over de moordaanslag op Andy Warhol. Taylor is voortreffelijk al vuilbekkende mannenhaatster die steeds dieper verzeild raakt in een moeras van woede en paranoia. Ze is bepaald geen aangenaam personage, maar dat heeft verder niks te maken met de kwaliteit van de film imho. Alex DeLarge is ook niet bepaald een fijne knul en dat geldt wel voor meer protagonisten in de filmgeschiedenis.

Andy Warhol en zijn entourage in The Factory zijn al even goed getroffen, met Warhol als groot artiest die nauwelijks een fatsoenlijk woord over de lippen krijgt, de mensen om hem heen die vooral cynisch en oppervlakkig zijn. Het is leuk veel acteurs in hun jonge jaren te zien, van Jared Harris als Warhol en Michael Imperioli als een van zijn volgelingen, tot een onherkenbare Justin Theroux als anarchist. En dan is er ook nog Stephen Dorff als Candy Darling.

Leuk beeld van de jaren 60 in New York, prima soundtrack ook met o.a. Yo La Tengo en zowaar Bettie Serveert.